Gianni – włoski kreator mody, życie i kariera

Rozwiązaniem krzyżówkowego hasła „Gianni – włoski kreator mody” jest nazwisko Versace. Za tą odpowiedzią kryje się jednak postać o wiele bardziej złożona niż tylko definicja słownikowa – to wizjoner, który na zawsze zmienił oblicze światowego luksusu i został brutalnie zamordowany na schodach własnej rezydencji w 1997 roku. Zapraszamy do lektury artykułu, który odsłania pełną biografię Giovanni Marii Versace.

Od szwalni matki do mediolańskich wybiegów

Gianni Versace, a właściwie Giovanni Maria Versace, przyszedł na świat 2 grudnia 1946 roku w Reggio Calabria. To właśnie w tym miejscu, przesiąkniętym historią starożytnej Grecji, chłonął pierwsze inspiracje, które w przyszłości stały się fundamentem jego imperium. Choć studiował architekturę, jego prawdziwą pasją od zawsze była moda, której podstawy poznawał, bawiąc się skrawkami tkanin w szwalni swojej matki, Franceski. Umiejętności manualne rozwijał w zadziwiającym tempie – mając zaledwie dziewięć lat, zaprojektował swoją pierwszą sukienkę.

Wyjazd do Mediolanu w 1972 roku, gdy miał dwadzieścia sześć lat, był przełomowym momentem w jego karierze. Stolica Lombardii przeżywała wówczas modowy renesans, odbierając Paryżowi palmę pierwszeństwa. Włoch szybko odnalazł się w tym środowisku, tworząc pierwsze kolekcje dla takich marek jak Genny, Callaghan czy Byblos. Te doświadczenia pozwoliły mu zdobyć solidne rzemiosło i odwagę, by w końcu pójść na swoje.

Przełomowym wydarzeniem okazał się 28 marca 1978 roku. W mediolańskiej Galerii Sztuki Palazzo della Permanente Gianni Versace zaprezentował swoją pierwszą autorską sygnowaną kolekcję dla kobiet. Tego dnia oficjalnie narodziła się marka Versace. Projektant postawił na wyrazisty, odważny styl, który od razu wyróżnił go na tle stonowanej konkurencji i zapoczątkował budowę modowego imperium.

Estetyka przepychu i rywalizacja z Armanim

Styl włoskiego kreatora od samego początku burzył utarte standardy. W przeciwieństwie do minimalistycznych trendów epoki, Versace hołdował maksymalizmowi, który łączył luksusowy klasycyzm z jawną seksualnością. Jego projekty pełne były żywych kolorów, odważnych nadruków oraz zmysłowych, podkreślających sylwetkę krojów. Wprowadził do mody metalowe elementy, które później stały się znakiem rozpoznawczym marki, podobnie jak charakterystyczne wzory wizualne.

Nie wierzę w dobry gust

To prowokacyjne zdanie, które tak chętnie powtarzał, idealnie oddawało jego filozofię. W przeciwieństwie do swoich rówieśników, nie bał się oskarżeń o kicz. Jego estetyka czerpała garściami z historii starożytnej Grecji i Rzymu, co znalazło odzwierciedlenie w dwóch kluczowych symbolach marki. Stały się nimi głowa Meduzy, symbolizująca hipnotyzujące piękno i niebezpieczną siłę, oraz grecki ornament geometryczny zwany meandrem.

W latach osiemdziesiątych Mediolan był areną starcia dwóch gigantów mody – Gianniego Versace i Giorgio Armaniego. O ile Armani stawiał na androgeniczny look w szarościach i beżach, o tyle Versace proponował kobiecość spotęgowaną do granic możliwości. Ta fundamentalna różnica w podejściu do ubioru szybko znalazła odzwierciedlenie w anegdocie krążącej po świecie mody.

Armani ubiera żonę, Versace ubiera kochankę

Jak Gianni Versace stworzył erę supermodelek?

Włoski projektant był nie tylko twórcą ubrań, ale i prekursorem w budowaniu wizerunku. To on dostrzegł potencjał drzemiący w łączeniu mody z show-biznesem i jako pierwszy zaczął traktować modelki jak gwiazdy filmowe. Dzięki niemu kariery nabrały rozpędu kobiety, które dziś są ikonami popkultury. Wśród jego ulubienic znalazły się między innymi Cindy Crawford, Linda Evangelista czy Claudia Schiffer.

Pokazy Versace były teatralnymi spektaklami, przyciągającymi uwagę mediów na całym świecie. Kulminacją tej strategii był finał pokazu kolekcji jesień-zima w 1991 roku, kiedy to na wybiegu, ramię w ramię, do utworu George’a Michaela, przeszły Naomi Campbell, Christy Turlington i Linda Evangelista. Ten obraz na stałe wpisał się do historii mody, definiując pojęcie „supermodelki”. Włoch nie ograniczał się przy tym jedynie do mody damskiej, wnosząc elementy ekstrawagancji i luksusu również do kolekcji męskich.

O pozycji projektanta świadczyła lista jego klientów i przyjaciół. Jego kreacje nosiły największe sławy ówczesnego kina i estrady: Elton John, Sylvester Stallone, Madonna czy Tina Turner. Szczególne miejsce wśród jego muz zajmowała księżna Diana, która chętnie wybierała projekty Versace na ważne oficjalne wyjścia. Do historii przeszła między innymi fioletowa suknia maxi, w której pojawiła się na okładce magazynu.

Ekscentryczne kreacje, które przeszły do historii

W ciągu dwóch dekad pracy Gianni Versace stworzył projekty, które na zawsze zmieniły sposób myślenia o modzie wieczorowej. Jedną z najsłynniejszych pozostaje jednak kreacja, która wywołała prawdziwy skandal i jednocześnie ugruntowała pozycję marki. Podczas premiery filmu „Cztery wesela i pogrzeb” aktorka Elizabeth Hurley pojawiła się w czarnej sukni z odważnymi, złotymi agrafkami, która odsłaniała znacznie więcej niż zasłaniała.

Innym ikonicznym projektem była suknia ślubna, którą Versace zaprojektował dla Kate Moss. Modelka, będąca wówczas na szczycie sławy, prezentowała się w błyszczącej, dopasowanej kreacji, która doskonale współgrała z jej rock’n’rollowym wizerunkiem. Do kanonu weszła też winylowa suknia z PVC, prezentująca futurystyczne, a zarazem niezwykle zmysłowe podejście do tkaniny.

Za najbardziej niezapomniane realizacje Gianniego Versace uznaje się dziś:

• czarną kreację z agrafkami, w której wystąpiła Elisabeth Hurley,
• winylową suknię z PCV z 1995 roku,
• fioletową suknię maxi stworzoną dla księżnej Diany,
• błyszczącą suknię ślubną Kate Moss.

Rodzina i prywatne życie projektanta

Za sukcesem Gianniego Versace zawsze stała jego rodzina. Najbliższą mu osobą była młodsza siostra, Donatella Francesca. To ona pełniła rolę jego powierniczki, muzy i najsurowszego krytyka. Projektant mówił o niej w samych superlatywach, podkreślając, że jej zdanie liczyło się dla niego najbardziej. Równie ważną funkcję w firmie pełnił starszy brat Santo Domenico, który jako ekonomista dbał o finansowe fundamenty rozrastającego się imperium.

Prywatnie Gianni Versace był osobą homoseksualną i nie ukrywał tego w czasach, kiedy coming out wymagał sporej odwagi. Od 1982 roku aż do swojej tragicznej śmierci pozostawał w związku z młodszym o trzynaście lat modelem, Antonio D’Amico. Para dzieliła zamiłowanie do luksusu i prowadziła intensywne życie towarzyskie, będąc stałymi bywalcami salonów. D’Amico szybko porzucił modeling i zajął się projektowaniem linii sportowej w ramach marki.

Szczególnym miejscem na mapie życia pary stało się Miami Beach. W 1992 roku projektant kupił i odnowił posiadłość Casa Casuarina, wybudowaną na wzór domu Krzysztofa Kolumba. Willa z dziesięcioma sypialniami i widokiem na ocean stała się jego azylem. Niestety, wkrótce miała też stać się scenerią jego ostatnich chwil.

Tragiczny poranek 15 lipca 1997 roku

Ten dzień wyglądał jak każdy inny w rutynowym życiu projektanta na Florydzie. Po porannym spacerze wzdłuż Ocean Drive, Gianni Versace wrócił pod bramę swojej willi Casa Casuarina z porannymi gazetami w ręku. Na schodach czekał już na niego młody, 27-letni mężczyzna. Bez słowa wyciągnął broń i oddał dwa strzały prosto w głowę projektanta. Krew wsiąkała w schody rezydencji, a świat mody zamarł w szoku.

Tożsamość sprawcy została ustalona bardzo szybko. Zabójcą okazał się Andrew Phillip Cunanan, seryjny morderca od tygodni znajdujący się na liście dziesięciu najbardziej poszukiwanych przestępców FBI. W ciągu poprzednich trzech miesięcy miał już na swoim koncie zamordowanie czterech innych osób. Motywy jego działania do dziś pozostają niejasne, ponieważ osaczonego przez policję poszukiwanego dosięgnęła nagła śmierć.

Osiem dni po zabójstwie na zacumowanej łodzi kilka kilometrów od miejsca zbrodni znaleziono ciało Andrew Cunanana. Popełnił samobójstwo, strzelając sobie w usta z tej samej broni, której użył, by zamordować Gianniego Versace. Przez lata wokół tej historii narosło wiele teorii spiskowych. Niektóre mówiły o zleceniu mafijnym, inne o obsesji zabójcy na punkcie projektanta, a jeszcze inne sugerowały romans między nimi, czemu stanowczo zaprzeczała rodzina.

Jak Donatella uratowała modowe imperium?

Po tragicznej śmierci brata, na barki Donatelli Versace spadło zadanie pokierowania domem mody, który wyceniany był na setki milionów dolarów. Objęła stanowisko dyrektora kreatywnego, mierząc się nie tylko z rodzinną traumą, ale i ogromną presją ze strony krytyków. Na początku sama przyznawała, że niemal wszyscy wątpili w jej sukces, a ona sama również miewała chwile zwątpienia. Jej pierwsze kolekcje spotkały się z surowymi recenzjami, które bezlitośnie porównywały ją do genialnego brata.

Sytuację komplikowały problemy osobiste. Donatella zmagała się z uzależnieniem od narkotyków, a jej córka, Allegra, boleśnie przeżywała stratę ukochanego wujka, wpadając w chorobliwy stan anoreksji. Mimo wszelkich przeciwności losu siostra Gianniego stopniowo odbudowywała swoją pozycję. Z czasem wypracowała własny styl, godnie kontynuując dziedzictwo nazwiska, a nawet stając się ikoną feminizmu w branży modowej.

Losy ogromnego majątku wstrząsnęły opinią publiczną. Na mocy testamentu, 50% udziałów w imperium mody Versace przypadło jedenastoletniej wówczas Allegrze Versace Beck, córce Donatelli. Dziewczynka, którą Gianni nazywał „małą księżniczką”, musiała czekać do pełnoletności, by przejąć majątek szacowany na blisko pół miliarda dolarów. Z kolei kontrowersyjna willa Casa Casuarina, po latach prób sprzedaży i sporów sądowych, ostatecznie została zlicytowana za kwotę 41,5 miliona dolarów i przeszła w ręce nowego właściciela.